با طناب های واهی دلتنگی گاه گاهی تو نجات پیدا می کنم و زیر آب میرمتو چاله های فضایی تصویر انتزاعی صورتت هر روز به دام میافتم و به خواب میرماز ارتفاع تخمینی روح ورا زمینی تو هر بار وحشت میکنم و سقوط میکنماز شلوغی موسمی دوران نو بلوغی تو از دل تا لب میرسم و سکوت میکنمازین که تو آزمایشگاه دکتر منو زیر

چه غریب ماندی ای دل، نه غمی، نه غمگسارینه به انتظار یاری ، نه ز یار انتظاری غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزدکه دگر بدین گرانی نتوان کشید یاری چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزانکه به هفت آسمانش نه ستاره ای ست باری دل من! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندیچه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری نرسید آن

نو را من چشم در راهم شباهنگام
که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندهی فراهم

تو را من چشم در راهم.
شباهنگام ، در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یادآوری یا نه ، من از یادت نمی کاهم
تو را من چشم در راهم.